How to: vegatarier worden?

Heeee,

Misschien weet je het al, ik heb het al wel een (paar? Geen idee.) keer gezegd in m’n artikelen: ik ben vegatariër.
Laatst was ik op kamp, en toen hadden we het daar over, en toen maakte ze zo’n opmerking, waarvan ik me echt afvroeg of ze dat nou serieus niet wist.
Om mensen beter te laten begrijpen waarom ik vegatarier ben, of uberhaupt mensen die vegatariers eten beter te begrijpen, besloot ik er een artikel over te maken. Let’s get started!

(Echt zo’n vriendenboekjeszin :’)   Zelf ben ik vegatarier geworden op vakantie. We hadden een overnachting in een hotel in Duitsland, en dat hotel bestond uit twee gebouwen. Dat gebouw, wat achter de ander lag, sliepen we in. In het gebouw ervoor waren nog wat kamers, een winkeltje, een soort café, een restaurant, en ja, een slager. En toen we ’s ochtends vanuit onze hotelkamer naar de onbijtzaal lopen, zag ik varkens in een benauwd, klein, hokje, met een bord ‘Slagerij’ erboven, piepen. Te zielig! De vorige avond hadden we schnitzel gegeten, en die kwam er zo ongeveer weer uit. Zo zielig! Het idee dat die varkens, levende wezens, straks op de borden van mensen lagen vond ik echt verschrikkelijk.  Toen hoefde ik, in het hotel zelf, geen vlees meer. En daarna ben ik nooit meer begonnen met vlees eten.
Trouwens, als je op de snelweg rijdt dan zie je soms ook varkens, in een vrachtwagen, op weg naar de dood. Dat vind ik ook echt te zielig, maar dit kwam gewoon dichterbij, om het zo maar te zeggen.

Het ‘leven’ van een dier, bestemd om voor mensen dood te gaan

Het kleine diertje, wat net geboren is, wordt al snel bij de moeder weggehaald. Ze worden in een ander hok gestopt, met wat andere kleine ‘baby’diertjes. Het is de gewoonte van dieren om zo veel te eten als ze kunnen; in de natuur moet dat ook, omdat je nooit weet wanneer er weer eten is, maar in een stal hoeft dat niet. Elke dag krijgen de kleine diertjes veel te veel voer, wat ze dus allemaal opeten, en waar buikpijn op volgt. Als de kleine dieren iets gegroeid zijn, wordt er een dikke, ijzeren ketting om hun nekjes gedaan, en hun velt schuurt open. Piepend proberen ze naar hun mama te gaan, of een stukje te lopen. Helaas: zodra ze een poging doen om een stapje naar voren te gaan, snoert de ijzeren ketting hen de adem af. Rode striemen, en verschrikkelijke, pijnlijke, ontvelde plekken blijven achter op hun huidje.
Dit herhaalt zich zo ongeveer dagelijks, en de inmiddels door het vele voer gegroeide varkens missen hun moeder verschrikkelijk, terwijl ze net in hun veel te kleine hokjes passen, waar ze nog geen stap kunnen verzetten. Zonder afleiding, zonder buitenlucht, zonder een echt leven zal het op deze manier de rest van het veel te korte leven van dit dier doorgaan; als hij genoeg vet heeft, gaat hij naar de slacht.
(Dit geldt vooral voor varkens, maar kippen hebben ongeveer hetzelfde, maar dan met z’n allen bij elkaar in één ruimte, waar minder dm²’s zijn aan oppervlakte, dan kippen.
Koeien hebben ook iets andere stallen, maar het principe is precies hetzelfde)

Waarom ik dit vertel?
Omdat ik even een iets realistischer beeld wil geven van waar dat vlees, wat jij eet, vandaan komt.

Ik hoop dat je er wat aan hebt (en minder lijken gaat eten :’)

Liefs,

Esther

Advertenties

2 gedachtes over “How to: vegatarier worden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s